De rust bewaren lukt niet door zwijgen, maar door gesprek.

22 weken trekken Antwerpenaren de straat op. Ze vragen geen wereldvrede, maar iets eenvoudigs: dat hun stad ondubbelzinnig de genocide in Gaza veroordeelt en haar eigen medeplichtigheid stopzet. Ze vragen dat Antwerpen geen transporten van wapenonderdelen via de haven toelaat, de banden met zusterstad Haifa bevriest zolang het geweld voortduurt, en een ethisch aankoopbeleid voert dat producten uit bezet gebied uitsluit.

De burgemeester weigert elke dialoog met de organisatoren. Vorige week verscheen mevrouw van Doesburg in Ter Zake, maar enkel onder de voorwaarde dat ze in de studio zat zonder tegenspraak. In plaats van antwoorden stuurt ze politie, honden, pepperspray en een waterkanon. Het centrum rond het stadhuis wordt volledig afgezet. Zelfs coalitiepartner Vooruit veroordeelt het overmatig politieoptreden en legt de verantwoordelijkheid bij de burgemeester als hoofd van de politie.

In gesprekken met kennissen merk ik iets nieuws. Mensen die zich jarenlang afzijdig hielden, die nooit een spandoek zouden vasthouden, voelen zich vervreemden. Niet omdat ze extremer denken, maar het onrecht verandert hen van binnenuit. Ik hoor hun machteloosheid tegen een overheid die niet luistert.

De maatregelen die mevrouw van Doesburg beveelt, verstoren de openbare orde meer en veel langer dan de manifestaties op zich. En de Raad van State stelt dat de stad zelf een deel van de redenen veroorzaakt waarmee ze het recht op protest inperkt.

De toestand krijgt extra gewicht door het rapport van VN-rapporteur Francesca Albanese, dit rapport vermeldt België vier keer expliciet als medeplichtig aan het voortduren van de genocide.

En Premier De Wever belijdt dan wel met woorden ” De essentie van democratie is dat van mening kan worden verschild.” Maar met een subsidiestop smoort de Vlaamse regering de stem van kritische linkse organisaties ondanks een goed werkingsrapport.

Binnen dit kader is het zwijgen van Antwerpen allesbehalve neutraal: wie zwijgt over de genocide stemt erin toe.
Een samenleving die haar mond houdt, wordt niet stiller, ze verhardt. Burgers verdienen bestuurders die het verschil kennen tussen gezag en macht.

Mevrouw van Doesburg: Doe de democratie!

– Johan Rottiers (Hart boven Hard Antwerpen)