Hart boven Hard’er Isja uit Gent is in april vertrokken met de Global Sumud Flotilla, een hulpvloot onderweg naar Gaza. De Global Sumud Flotilla bestaat uit 58 schepen bemand met activisten van over de hele wereld. De bedoeling is om de Israëlische zeeblokkade van Gaza te doorbreken en humanitaire hulp te brengen naar het Palestijnse gebied.
Sinds vorige week worden activisten die meevaren met de Flotilla op internationale wateren illegaal gearresteerd en vastgehouden door het Israëlisch leger. Daarbij worden ze opgesloten en mishandeld.
Isja schreef deze getuigenis:
Ik ben Isja en ik heb schrik
Schrik voor mijn eigen leven, en dat van de mensen om me heen. Schrik om wat ons te wachten staat. Schrik nadat ik zag hoe honderden mooie mensen van over de hele wereld door Israëli aangevallen werden. Schrik door hoe het in Belgische media oorverdovend stil bleef, zelfs nu Belgen betrokken waren, op enkele berichten bij VRT, De Morgen en De Standaard na.
Schrik door de getuigenissen over brutale mishandeling van mensen die de laatste weken mijn vrienden werden, en hoe de realiteit van bijna 10 000 Palestijnen in Israëlische gevangenissen hierdoor dichterbij komt. Schrik voor Saif en Thiago, die zonder dat dit enig ophef veroorzaakte, naar bezet Palestina ontvoerd werden. Om daar gemarteld te worden, en in het geval van Saif, misschien zelfs vermoord.
Schrik van een Europa dat naar de buitenwereld mensenrechten predikt, maar ondertussen duizenden mensen de Middellandse Zee induwt, en collaboreert in Genocide. Schrik van hoe het IOF steeds nieuwe manieren vindt om mensen in de Levant uit te moorden en op te sluiten. Ik heb schrik van politieke leiders die blijven bakkeleien over wie van ons bestaansrecht heeft. Elke menselijke waarde is hierbij uit hun woordenschat verdwenen, en politiek vervelt meer en meer tot een wedstrijdje piemelzwaaien.
Schrik van hoe we in België blijven discussiëren over woorden als genocide en dodenaantallen, terwijl elke mens die niet vrij kan kiezen hoe ze hun leven opbouwen, er een te veel is. Schrik van de tol die mijn huidig engagement eist van de mensen die ik liefheb, en die ik in België met een bang hartje achterliet.
Ik ben Isja en eigenlijk heb ik super veel schrik. Toch ga ik door. Voor Anas en Ali. Voor Lamees en Ghassan. Voor Sami en Rami. Voor Kenzi en Najeeba. Voor de miljoenen Palestijnen, Libanezen, en vele andere die leiden onder Israëlische agressie, en wiens namen en verhalen we absoluut nooit mogen vergeten.
Leve het internationalisme, solidariteit wereldwijd en FREE FREE PALESTINE!!